Schetsen, deel 4

deé die niet. Voor geen goud. ’t Kon best zonder hem af. Hij had ’r niet van noodig. Zoo’n kies kon de meester wel alleen baas worden Nee. Daar hield-ie niks van.

Zenuwachtig, opgewonden liep hij naar ’t raam, keek naar de bloempotten op het zinken plat, naar het raam aan de overzij, naar een musch die om een broodbrokje vocht, liep terug naar de tafel, bleef voor een schilderij staan, ging weer naar het raam, trommelde op de ruiten en weer naar de tafel, waar-ie druk te bladeren begon i n een Duit-sche illustratie. Terwijl trachtte hij te beluisteren wat achter de deur gebeurde. Niks. Heelemaal geen geluid. Wat die kerel nou dee? Strakkies had-ie zóóveel gepraat — nou geen woord. Nou lièp-ie. Z’n laarzen kraakten.

Nieuwe laarzen. Je zag ze glimmend loopen over ’t tapijt. Geen woord. Wat dee-die nou? Waarom hoorde je Marietje geen kik geven ? Had-ie ’r weggemaakt zooas altijd met operaties? Allemachtig wat ’n stilte!.....

Opgehitst sloeg Bultje het boek toe, sloop naar de deur, luisterde. Geen geluid — geen gepraat. Sust! Nou zei die wat. Nou begon Marietje te huilen. ’t Schaap! ’t Arreme kind! — Nou weer niks. Stilte. Lieve God wat was dat schrikkelijk. Angstzweet brak je uit, Hé!.... Is dat schrikken! .... Ze riep au! Ze had au! gezeid en nou weer niks. Je stond ’r geregeld bij te beven — je wer d’r warrem en koud van ....

Gejaagd liep Bultje van de deur weg, ging zitten in een stoel bij het raam. Nou hoorde je Marietje huilen. O! O!. ... Dat schaap ....

Dat schaapie ... Hoor nou! Hoor nou! — Rillerig stak hij de vingers in de ooren. Hij kon ’r niet tegen, ’n Operatie èn bloed — daar kreeg-ie