Schetsen, deel 4

bang? Schaam je!.... In ’n wip is ’t klaar. Je voelt ’r niks van ....”

Ze zaten weer stil. Angstig keek ’t kind naar den knop van de vreeslijke deur en Bultje wiebelde zenuwachtig met z’n been. 't Duurde zoo lang. En verdraaid as je maar ’n voet in de wachtkamer van ^?n dokter had, wer je ’n ander mensch. Net of de dood ⁹r mee gemoeid was. En dat wachten, dat vervloekte wachten. Nog niet eens gesproken van ’t verhuisboeltje strakkies. Op ’n kwartier kwam ’t ^?r niet op an. Maar de meester z o o-dichtbij met z’n instrumenten en messen en ’t rare luchie in de wachtkamer alsof ze saffraan gekookt hadden.

Eindelijk klonk een vinnig schelletje.

De deur ging open, de meester was *t zelf.

„Aan wie de beurt?”

„An mijn dochter,” zei Bultje ineens-nerveus: „m’n dochter mijneer het zoo’n schrikkelijke pijn in dV kies . ..

„Zoo. Kom dan maar eens binnen meisje,” zei de tandarts.

Marietje schuchterde naar de andere kamer.

Bultje bleef op den drempel.

„Mot-ie getrokken worden, meneer?”, vroeg hij. diep ernstig,

„Dat zullen we zien,” zei de meester: „Kom binnen en doe de deur toe. ’t Tocht...

Bij het raam keek hij in den mond van het meisje. Dan na een poosje: „Ja — hij móet ’r uit — Kom je niet binnen ?”

Bultje glimlacherend bleef met den knop in de hand.

„O — O — Mót-ie getrokken worden,” zei hij zachtjes-verlegen: — „O — O — nou daar mot ik zeker niet bij wezen, wat?”

„Blijf maar gerust,” zei de dokter.

Maar Bultje was alweer in de wachtkamer. Dat