Schetsen, deel 4

KIES.    85

in ’n werkplaats — het domperig slaan van ’n deur

— het kregel stampen eener opveerende kar. Bultje, moe van den slaaploozen nacht, beluisterde

het wakkerworden met een snauwende lusteloosheid. Om tien uur had-ie ’n karwei. En voor dien tijd de kies, de belabberde zwartgekoolde, holle kies, waar-an-ie alles had gedaan wat menschelijkerwijs te doen was, watjes èn pappen èn brandewijn èn doeken

— de lamme, smerige kies die ’r uit móst, met wortel en al.

Loom-soezend, ingedeukt bij het raam — nóu nog naar bed met die karwei om tien uur was je grootste nonsens — het hoofd zwaar op de hoekige borst, aanhoorde hij de nijdiger slaande geluiden der straat, sufte terwijl over het géval, over de beroerde kies — die kies — de kies — En oververmoeid zag hij ’t gebeuren: ’t zwarte, stompige ding met de lange, vinnige wortels — en de tang

— knak — knak.... Het benauwde hem. Licht-zweetend schrikte hij wakker. Gezworen zou-die hebben dat de kies geknakt had .. .

* *

*

In de wachtkamer wèg was de pijn. Komiek. Bleek en doods-angstig zat Marietje; sip en overstuur keek Bultje, haar pleegvader. Er was één patiënt vóór. Ze konden het spreken hooren, heel zacht, als het gebrom in ’n kelder.

„Nou ferm zijn, hoor!” zei Bultje.

„Ik wil liever weg.... *

„Gekheid! Malligheid! ’n Meid van jóuw jaren.. „Hij dóet geen pijn meer ....”

„Kan me niet schelen!. ...”

„Ik ben zoo bang ....”

„Ben jij bang,” dreigde Bultje geweldig: „ben jij