Schetsen, deel 4

CATARRHUS.    81

zitten toen de andere opstonden. Hij at hier geregeld. De kostjuffrouw was niks. Die knoeide. Die snoepte. Die had ’n schreeuwend kind. O, de ellende om bij zoo’n mensch ziek te leggen — in ’n bedompte alkoof...

„Smakelijk eten.”

„Dank u.”

’t Was de eigenaar van het Café-Restaurant, die z’n ronde dee.

„Meneer Bosch...”

„Ja meneer Peter?” ...

„Heb u wel is gehoord van... pedaris?” Angstig loensden de oogen naar de witte bakkebaarden van den restaurateur, de roode aartjes leken sterker te rooden.

„Pedaris? Pedaris? Wat mot dat zijn?”

„’n Ziekte ...”

„Nooit van gehoord.”

„Jammer.”

En gebogen at hij voort tot hij niet meer kón. ’t Smaakte niet. ’n Ziekte onder je lejen, diëet, geen bittertje.

Midden in had hij genoeg, liep hij de straat op. ’n Paar sigaren koopen. En weer informeerde hij. De sigarenhandelaar wist ’t mogelijk. Iemand zou ’t toch wel weten. Mis. Overal ving hij bot. Wie hij van zijn kennissen tegenkwam ondervroeg hij, zachtjes-glimlachend alsof hij ’t over ’t weer had. P e d ari s. En telkens lichtte er een koortsglans in zijn oogen, had hij moeite zijn grooten, stijgenden angst te verbergen. Niemand had van zóó’n ziekte gehoord. Moest iets bijzonders zijn, iets vreemds, iets dat niet alle dagen voorkwam, iets welschrikkelijks. Ze keken ^?m allemaal zoo raar an as-ie ’r over begon. Pedaris.

Met den jaskraag in de hoogte, beverig, schuifelde hij moe in de volte. Pedaris.

Schetsen Falkland. IV.    6