Schetsen, deel 4

80    CATARRHUS.

’k ’r van gehoord — as ’k me wèl herinner is ’t ’n soort tering of iets an je lever...

„Nee — an je maag,” zei Peter dof.

„Ja — juist,” knikte Pieneman opnieuw: „’t rechte weet ’k niet. D’r zijn zoo’n boel soorten ziekten — Maar hoe vraag je dat zoo?” Wie is ’r dood?” ...

„Dood!”, lachte Hobbema: „nee, zoo ver motje ⁹t niet zoeken. Peter heeft pedaris...

„Zoo, zoo,” zei Pieneman gewichtig: „wel man hoe kom je daar an?”

„Vraag dat wel,” knorde Peter. De bouillon brandde hem de tong. Ze hadden makkelijk praten over zijn ziekte. Als je gezond ben is alles makkelijk.

„As ik bij ’n dokter ben,” zei Pieneman weer: dan vraag ik tenminste behoorlijk wat me mankeert ...”

„Dat hèb ik gedaan ...”

„Nee, dat heb je niet, man! Ik laat me niet afschepen met ’n latijnsch woord...”

„En as de dokter ’t je nou niet zeggen wil om je niet bang te maken:” troostte Pam voor de tweede maal: wat jij dan? Vin je ’t zoo pleizierig om precies te weten welk uur en welken dag je uitstapt?” ...

„Wie praat V van uitstappen?”, snauwde Peter kwaadaardig. Het werd hem te machtig: „Pedaris is niks — niks — niks... *

Maar het zweet kilde langs zijn slapen. De peper doorbrandde z’n maag, de handen voelden klam. Ze konden gelijk hebben. Ze hadden gelijk. As ’n dokter niks zei was ’t mis. En al had-ie nou gezeid dat-ie zich niet ongerust had te maken — om niks kreeg je geen receppie — om niks most je geen diëet houen — en die lamme vreemde naam die niemand begreep. Mokkend, opgewonden bleef hij