Schetsen, deel 4

74    DRENKELING.

„Hebbe ze je niet gezegd dat ’r een soldaat hier op wacht mot staan?”

„Nee, hoor.”

„Nou, jij mot hier staan en je niet verroeren as ’t doek opgaat en je d’r niet an store as ze je roe-pe”....

„Hier?” vroeg Kops, plaats-rustend midden op ’t groen-zijden doek.

„Precies,” knikte de tooneelknecht: en d’r niet van af komme al roepe ze nog zoo — je het alleen met mijn te make.”

„Maar die meneer het strakkies gezeid” ....

„Die weet ’r niks van. Ik weet ’t alleen.”

Met werd er „halen!” geroepen. Het doek ging omhoog en de „komiek” van het stuk maakte zijn entree.

Het was een zeer schoone mise-en-scène, een décor zóó uitgelezen als alleen diè schouwburg het yermocht te geven. Op den voorgrond links een herberg, rechts nog een herberg, een paar tenten, een balustrade en dan het zacht-kabblend water der zee, der rivier, van het meer, of wat het verder kon zijn. In elk geval waren er eilanden met palmblaren aan den horizon.

Midden in de bewogen baren, zelf onbewogen, rotsvast, heldhaftig van voorkomen met de gekruiste bandelieren, den blauwen rok en de witte kuitbroek, stond Kops, de wenkbrauwen gefronst, de oogen verkleind door het geschitter van het voetlicht.

In de zaal kwam eenige verwondering. Er werd wat gepraat en gelachen, maar omdat Kops zoo rustig bleef schildwachten, meende het melodrama-publiek dat het zoo hoorde.

In een melodrama toch — mits góed gemonteerd — is niéts onmogelijk.