Schetsen, deel 4

72    DRENKELING.

die argelooze lieden om hun hachje brachten, vertoonde onder zeer-veel-meer de instorting van een granieten gewelf door dynamiet.

En thans was het tooneel herschapen in een kade, waarachtig hevig-kabbelend, zelfs eenigermate golvend water. De verleider van zooeven, wiens gemoed met menig monsterachtig verraad bezwaard was — zou een nieuw gedrochtelijk schelmstuk uithalen, daarna zich met een ander vrouwelijk slacht-o f f er — eene reine ziel van achttien jaar, blond, met lange vlechten, blauwe oogen en een kuischen blik, om eene geheele natie te veroveren *) — aan boord van zijn grafelijk jacht begeven, nog juist bijtijds het anker lichten om te ontkomen aan de troepen der „Republikeinen”, die belast waren hem te arresteeren en hem vergeefs een salvo op de baren zouden nazenden.

Een vierde bedrijf dus, dat met een salvo en heftige belangstelling voor de ontvoerde blonde maagd eindigde.

Deze „republikeinsche” troepen werden als gewoonlijk besteld aan de kazerne tegen een kwartje per man, óf een vrij biljet. En een twintigtal „witte boonen” was bezig de laatste hand aan het republi-keinsch toilet te slaan.

De sergeant stond zich een kriek te lachen om die rekruten van het eerste jaar die nog nooit op de planken waren geweest en er van dichtbij uitzagen als bandieten.

Maar in-eens was er stilte in de kleedkamer. De regisseur kwam binnen met den „aanvoerder* der republikeinsche soldaten.

„Nou hebbe jullie alleen mee te loope,” lei hij

^x) N.B. Later bleek deze belaagde zijn dochter te zijn en stierf hij berouwvol aan haar voeten.