Schetsen, deel 4

66 OPEN BRIEFJE AAN DEN SCHRIJVER VAN „GHETTO”.

richten — er de voorkeur aan geven vóór de publieke opvoering een gezellig avondje bij pons, bitterkoekjes en melkchocola te arrangeeren, om dan met de algeheele critriek van het miniemst vliegend blaadje tot de gezeten Gids incluis, eene knusse lezing en bespreking te houden. Ik weet wel dat zulk een gezellig avondje evenmin het volmaakte kan bereiken, daar men — om maar éen punt te noemen — bij zoodanige gelegenheden voor de niet te onderschatten moeilijkheid komt te staan wièn pons, wièn melkchocola en wièn andere meer neutrale dranken naar de mate zijner bekwaamheid, inzichten en opwellingen van hartstocht toe te dienen (nog daargelaten de quaestie, dat je allicht het verwijt van poging tot omkooping zou treffen) — maar in ieder geval zou een dergelijke, pleizierige huiselijke bijeenkomst een dosis misverstand uit den weg ruimen, zou je elkander op een zuiver plan — hèt eminent plan der koffiehuis-bedenkin-kjes, kofïiehuis-opmerkingen, kofïiehuis-invallen, kof-fiehuis-philosofie, kofïiehuis-zetten, koffiehuis-overwe-gingen ontmoeten, en op dat plan redeneerend (met ’n glas pons in je eene en ’n bitterkoekje in je andere hand) een gedachten-wrijving veroorzaken die je werk en (vooral) het publiek ten goede zoude komen. Want, nietwaar, mon cher, nu krijgt het laatste ('t is zoo’n lobbes van huis uit) te weinig elixer en te veel saus. Had je — maar het moge je een leering voor de toekomst zijn: men is nooit te oud om te leeren al voel je je nu mogelijk een beetje poesweelderig door de nadering van de iooste voorstelling — had je bijvoorbeeld A’s mee-ning op zulk een ponsavondje gevraagd, dan had je van de drie bedrijven één gemaakt, — had je B bij ’n kop melkchocola geïnterviewd (’k weet niet of hij pons öf chocola prefereert) dan zou-ie