Schetsen, deel 4

20Ó

„____ ’k    Moet u op het ergste voorbereiden *

„.... Is ’t zóó erg/ schrikte hij.

„ Het loopt af — het wordt een kwestie van

uren. — Ik kom straks nog eens aan ”

Heenklonken de stappen op de trap — stil intrad hij de ziekekamer.

Zij bewoog niet.

Voorzichtig boog hij over het kussen, bekeek haar lang. In geen maanden had hij haar zoo aangezien. ’t Scheen of zij een geheel ander gelaat had gekregen, ernstiger, bleeker, scherper van lijn. Ook de lippen smaller geworden, bloedloozer. De lippen. De lippen van leugen, bedrog.

Zij, plotsling opsloeg de oogen, keek hem aan met eene smeeking zoo hevig dat hij niet weg kon. Spreken deed zij niet.

Toen begon hij.

„... Beken nu” . ..

Zij knikte.

De vuisten ballend drong hij aan.

„Dus je hèb me belogen?” . ..

Zij knikte zwak.

„Hoe lang heeft ’t geduurd?”

Ze trachtte te spreken, mumde zacht met de lippen, kon niet.

„En vóór je trouwde ?” vroeg hij nog eens, langzaam schor, dichter buigend naar haar mond.

Zij knikte, keek hem aan met dierlijkgefolterde oogen — knikte nóg eens.

Bijna krijschend, schokte hij terug, liep als een krankzinnige de kamer op en neer. Dus waar! Dus waar, zooals ze ’t hem gezegd hadden.

Zij volgde zijn gaan tot ze moe werd, de oogen sloot, nog alleen zijn stappen beluisterde.

Ruw schoof hij zijn stoel bij het raam, kwakte er op neer, keek naar buiten.