Schetsen, deel 4

SPIEGEL.    207

Er stond een hooischelf en op *t land waren twee boeren en een meid bezig koeien te melken. Dunne stralen spoten in de groote groene emmers.

Met het hoofd in de hand bleef hij daar naar kijken, zonder belangstelling, zonder geconcentreerde aandacht.

Er was nieuwe stilte in de kamer gekomen. Op tafel tikte scherp-helder zijn horloge.

Lang had hij zoo gezeten, toen hij opschrikte.

Van het bed klonk flauw gereutel.

De doodsstrijd was ingetreden.

Nog eens trad hij op het bed toe, betastte haar koudperlend voorhoofd.

Het was het einde. De dokter had juist gezien.

Zij lag met het gelaat naar hem toegewend, den mond verwrongen met zenuwtrekkende lippen, flauw gehijg in het strottenhoofd en met oogen waarin schuwe schemeringen van blauw-wazig wit. Langs het bezweet voorhoofd hing ’t zwart, schuimend, lichttrillend haar, dat bij de slapen nattig saam-plakte. De handen boven het dek beefden met aarzlend getrek.

Hij zette den stoel achteruit, hield z’n hoofd in de handen.

Het was niet aan te zien, dat stèrven, dat vreemde, angstige sterven.

Maar het zoet-rogglend gereutel, dat klokte alsof dichtbij een kindermond adem door een rietje in water blies, deed hem opkijken langer dan straks. Zij scheen het in het geheel niet benauwd te hebben. De mond, nu wijder van scheur, leek bijna rustig te aadmen, de oogen bleven gesloten, hadden, geen schemeringen van wit meer. Alleen het heel zachte kloekend gereutel.

Luidloos stond hij op, liet het eene gordijn neer. Het