Schetsen, deel 4

ZELFMOORD.    203

denken, zacht-schreiend van kou. Dat ’r ook niet meer lantaarns stonden. Je kon geen hand voor je uitzien. En als ’r nou is ’n kerel op den weg liep, ’n kerel zooals ’r zooveel waren, die vrouwen aanrandden en ze den hals afsnejen. Schuw keek zij om zich heen naar de schaduwen van boomen en heggen. Wat déé ze zoover te gaan. En hoe god-deloos-stom om op toffels weg te loopen. Kletsnat was ze, nat tot an d’r enkels. En de Judas zat thuis droog en wel, blij dat-ie ’r kwijt was. En d’r lekkere koekedeegie, d’r deegie dat ze juist was begonnen met meel, sucade, margarine en amandelen. O, o wat ’n leven! As je maar dood was! Daar had je de Amstel. As je maar dórst. Wie had ’r zin om in dat koüwe water te springen, ’t Was net de lamste manier om je van kant te maken. Misschien dreef-je op je rokken naar Abcou vóór je verdronk. En zoo benauwd. Wat hadden de jongen van d’r poes gesparteld toen ze ze in ’t water smeet, ’t Leek of ’t leven ’r niet uit wou. En de belletjes die uit ’t water borrelden toen ze eindelijk zakten. O jezis, nee! ’t Kon ’n ééuwigheid duren. En dan de pret van de kerel t’huis. Verdriet zou-die voor geen cent hebben. Nog geen traan zou-die om ’r laten. Zoolang ze met ’m getrouwd was, had ze ’m nog niet ééns zien huilen. As in de komedie de grootste moorden gebeurden dat je hart je begaf, zat hij nog met ’t gezicht van ijzeren Hein. En zoo’n lekker koekedeegie — alles zoo netjes afgepast — en d’r lekkere keukentje — en d’r nieuwe stel blauw geëmailleerd — en Piet, zoete lieve Piet, d’r kanarietje....

Ze liep al lang weer in het licht van de lantaarns, heelemaal niet meer denkend over verdrinken. Goed dat ze ’n retourtje van de tram genomen had, anders kostte ’t wéér centen. En nou was ’r ’n