Schetsen, deel 4

202    ZELFMOORD.

wer as lood. Nou nog ’n klein endje en voorbij ’t Badhuis ’r in — of nog verder.

Verkleumd stond ze naast den koetsier, bij elk belgerinkel terugwijkend voor het prikkend gespet van het koper. Haar ouwelijk, flets, rimpelig gelaat, gelaat van verdord kamervrouwtje, spitste van onder den hoed uit — de neus mager, gebogen, de kin spichtig, de oogen rood, klein in het mottig vel. — Dat ze zoo stom was geweest op haar toffels uit te gaan, in d’r kwaadheid vergeten had schoenen an te trekken. Nou zoog ’t water van ’t kletsnatte perron door je zolen heen, drééf je kompleet van onder tot boven. Voorzichtig stapte ze van de tram, het Raadhuis, den Stoompont voorbij, den donkeren weg langs naar het Kalfje.

Van de wild-slingerende boomen stortte water met spettrend geplas op haar hoed, op haar dunnen mantel. Soms moest ze stilstaan, zich verweren tegen den bitsen, snijdenden wind. Er liep geen stervling over den weg. Lantaarns en boomen — toen enkel boomen en zwart. Angstig bleef ze staan, dicht bij het water, hoorde de biezen suizen en knapren, zag de staalgrauwe rimpels. Er kwam een stoomboot voorbij met een vurig rood oog, lichte vierkantjes in den buik. Golven opgewroet sloegen tegen den walkant, overklotsten de biezen, de aardkluiten. En nog lang duurde het breede, sterke zuchten van de rivier. Toen was alles weer in dezelfde rust van zwart, met zware, zwarte silhouetten, met zwarte boomen, zwart water, zwart land.

Verkleumd kamervrouwtje stond stil in de slijk-plassen, waarin haar pantoffels vastzogen.

Nee. ’t Was niks gedaan, ’t Was te donken Voor geen goud zou ze zich hier verdrinken. In ’t donker was ’t te griezelig. Liever bij een lantaarn. Langzaam liep ze terug, chagrijnig van