Schetsen, deel 4

ZELFMOORD.    201

je rustig zinken, zonder politie, zonder menschen, zonder dreggen. Dan maar in den Amstel. Die kerel! Die Judas! Om ’n vrouw te slaan!

En om wat voor reden! Omdat zij deeg an ’t klaar maken was en hij ’r z’n neus in stak 1 Wat ging hèm de keuken an as zij huisvrouw was! Bemoeide zij zich ooit met zijn gedoe! Al wou ze d’r ^?n pond krenten in doen, ging ’t ’m nog geen sikkepit an. Eerst van de sucade snoepen —• dan ransel! Maar nou den Amstel in en uit je ellende!

Ze zou ’n trammetje nemen. Ze kon zoo ver niet loopen. En zoo kletsnat as je wer in den regen. Net ging ’r een voorbij. Vol. Allemaal ongelukken vandaag. Wachten tot ’r ’n volgende kwam. Schuilend in een portiek keek ze uit, droogde haar oogen, snoot den neus. Daar zou-die van opkijken as ze morgen werd opgehaald. En wat-ie te lij en zou hebben van de buren. Die vrouw Blik, daar had-ie ’n goeie an. Die zou ’m nog naschelden tot an z’n dood! ’n Kerel die z’n vrouw ’t water in joeg! ’n Kerel die zich met alles bemoeide waar-ie niet mee te maken had, ’n kerel die z’n vrouw vierkant in d’r gezicht sloeg!

Daar had je de tram. Weer vol. Nee, net nog ’n plaasie vóor-op. Toch maar instappen, ’t Kwam ’r niks op an of je goed nat wer. Strakkies zou ’t wel natter worden. Wat ’n avond! Om geen hond op straat te jagen. En in zoo’n bui liet hij haar naar den Amstel gaan! De ellendeling! Nieuw meelijden met zich zelf dreef haar tranen weer op. Dat ze ’t bij zoo’n man volle twintig jaar had uit-gehouen! Dat ze op d’r ouwen dag nog ’n end an d’r leven most maken. En zoo nat as je hier wer. Je wer op zoo’n tram natter dan op straat. De regen góót op je mantel, op je hoed die zwaar

Schetsen Falkland. IV.    13*