Schetsen, deel 4

Toen Eva, ’s morgens acht, opstond, begreep zij er alles van. Aan de koperen krammen van de keukenrekken, op gelijken afstand, hingen de slabakken, de geëmailleerde emmers, het kopergerei, de vergieten, de schuimspanen, de trechters —, daarnaast en er tusschen even zorgvuldig opgehangen een paar beslijkte bottines, een onderbroek, pantoffels, kousen, manchetten en een vuil boord. In zijn dronkenschap had hij eene zonderlinge o p h a n g-w o e d e, overkwam hem dubbel de behoefte nétjes te zijn, maakte hij alles wat hem in den weg kwam muurvast, onverschillig wat het was, onverschillig of het opgehangen kón worden. Zoo bengelde dan zijn wandelstok, behoorlijk van een lusje voorzien tusschen de ommeletpan en den vloerbezem en als er geen spijkers voldoende waren sloeg hij in zijne ziekelijke buien van symmetrie spijkers bij. Nu hij echter gestorven was, was het gedaan met zijn goede en slechte huishoudelijke qualiteiten, gedaan met de heele huiselijkheid, gedaan met het heldere, glimmende keukentje. Eva en Adam, zijn bastaard-taks, bleven achter, treurend, tot in de zielen bedroefd. En omdat het leêge van het huisje Eva tot melanko-lische mijmeringen — als daar is mysterie van dood en leven — bracht, zij daarenboven niet alléén in die afgelegen buurt durfde slapen, ofschoon Adam waaksch en vertrouwbaar was en zij nog meerder-daarenboven zooveel keukengerief, meubeltjes, tapijten, lampen, bedden niet alleen kon onderhouden op de wijze zooals zij dit wilde, begon zij met één dienstmeisje, hetwelk in veertien dagen versleten zijnde door een ander opgevolgd werd, daarna wéder door een ander en zoo voort. Langer dan veertien dagen hield Eva het niet uit met haar meisjes. De meisjes beweerden dat