Schetsen, deel 4

EVA.    195

zij niet genoeg te eten kregen, Eva dat zij snoep-sters, dieveggen, manziek, lui of onhandig waren. Zeker was het dat geen der booien in gestorven man’s schaduw kon staan, dat geen de keuken zoo helder, zoo precies, zoo symmetrisch op te redderen wist als de lieve doode.

Op het moment nu dat dit avondverhaal zijn entree maakt, was Eva bezig de linten van haar hoed met paarse blommen, witte pluimen en de pauwveer op te strikken.

Terwijl bedacht ze, dat haar nieuw meisje tot-heden-toe-niet-gekende hoedanigheden bezat. Zij was werkelijk kraakhelder, bij-de-hand, ijverig, had geen vrijer, kon kousen stoppen, eieren hard of zacht (net hoe je ’t wou) koken, zette ’s morgens de thee (afgemikt anderhalf lepeltje), had nog geen haren in de soep of in het eten te goeder of te kwader-trouw gedeponeerd. Zulk een meisje was een tref en nu na twaalf dagen had Eef nog geen andere gebreken opgelet dan den aanleg tot snoepen. Want eergister toen ze pruimen gestoofd had en de meid er even alleen mee gelaten had, was er een pit in de saus geweest, nét alsof er haastig een vinger in was gestoken. Dat symptoom was verdacht. Het werd dus meer dan tijd de nieuwe bezem nader te analyseeren, mogelijkerwijs te snappen. Snoepte ze niet, nou dan was ’t ’n meisje uit duizend.

Al deze zaken overdenkend sloot Eva, door Adam gevolgd, de kasten, behalve die waar het ontbijtservies en de dagelijksche dingen in stonden, overkeek de kamer en ondernam iets zeergeheim-zinnigs.

Sluw sloop zij op het raam toe, beloerde een vlieg, zette voorzichtig het vleeschhandje tegen het