Schetsen, deel 4

182    BAARD.

maar dat zou jammer zijn. D’r zijn weinig baarde als de uwe, meneer.” — En toen hij: „Weinig zal ik niet zegge. D’r zijn ’r wel mèèr. Maar niet één van zulk zacht haar.” — En toen zij (O, o, dat je nou niet één vriendin gelooven kon!): „Is die zóó zacht ? Dat zou j’m niet aanzien!” — En toen hij weer: „Nou maar zacht is-ie. Neem u ’m is in uw hande. Geneer u niet... En zeg dan is of ’t niet precies het haar van mijn vróuw is!” — En toen Annet vriendelijk-lachend, an ’t wrijven van ’t haar tus-schen ’r vingertoppen en verbaasd knikken dat ze nog nooit zulk ’n zachten baard gevoeld had.

Ja zóo was het aangekomen. Toen Annet wég was had zij natuurlijk opgespeeld, ’m is goed gezegd dat-ie ’n ijdele kwast was en veel te oud om vrouwen ’t hof te maken, al had-ie nóg zoo’n langen baard. Toen hij an ’t opspelen. Toen zij. En zoo’n half uur, tot-ie, zooals-ie altijd dee naar z’n societeit liep waar-ie z’n avond verdee met spel en cognac-groccies.

Dien man had zij getrouwd omdat ze zoo onnoo-zel was geweest verliefd op ’m te worden. Zij had ’t geld meegebracht — hij niks dan z’n langen, blonden baard, waarmee ze toen dweepte, dien ze goddelijk vond, nu wel zou kunnen uitrukken.

Want hij bedroog haar. Dat kon je zoo an alle kleinigheidjes merken, an z’n nonchalance, an z’n koelheid, an z’n eiken middag uitloopen dan om die reden dan om dié. Gister had-ie naar parfum geroken. Bij den barbier geweest om z’n vervloekten baard te laten punten! Maar je kon ’r niks van zien en barbiers hadden geen parfum. De vorige week was-ie ’n goed kwartier te laat thuis gekomen en nou weer twaalf nieuwe boorden gekocht, terwijl de la nog vol lag. En alles van haar rente. Als zij ⁹m niet genomen had, zat-ie nog te pennelikken,