Schetsen, deel 4

BAARD.

Het was zóó aangekomen: Toen Annet, ’r vriendin, die ze in geen jaren gezien had, op bezoek was, begon-ie weer over z’n baard. Hoe was ’t mogelijk dat ’n man zoo walgelijk-ijdel deê. Dat lapte-ie ’m nou telkens as-ie maar èffetjes gelegenheid had. Dan zat-ie de punten glad te strijken dat je ’m wel ’n tik op z’n vingers zou willen geven, dan coquetteerde die ’r mee alsof elke vrouw op z’n baard verliefd moest worden. Hoe dikwijls had-ie niet de aandacht op z’n baard gevestigd, z’n lange baard, z’n baard, z’n baard, z’n baard! Je wer d’r zeeziek van. Elke nieuwe vrouw die over de vloer kwam moest voelen wat ’n zacht haar z’n baard had, weten hoe lang z’n baard was, raden hoeveel jaar die ’m droeg.

En waarachtig, wèer ’t zelfde spelletje met Annet. Wat had ze zich zitten ergeren. Eerst hij, zooals-ie altijd begon om ’t uit te lokken: „Lastige baard vin-u niet?” — En toen Annet: „Ja zeg u dat wel! Maar wat ’n pracht, wat ’n pracht!” —• En toen hij met z’n huichelachtige bescheidenheid: „’t Is me ’n last. Ik denk dat ’k ’m is zal laten knippen.” En toen Annet, poeslievig (je kon niet één vriendin vertrouwen, nee maar geen enkele!): „Nou

181