Schetsen, deel 4

178    BEZOEKEN

„En waarom ben ik je pa niet meer?”

„Dat weet ik niet” ....

„Dat weet je wèl... Toe zeg ’t nou maar, dan breng ’k je de volgende keer wat extra-moois mee” ...

„Moe zegt — zal u ’t heusch niet oververtellen? Heusch niet? — Moe zegt dat u ’n sléchte man is. Nièwaar, wel pa?”

„Nou slecht.... slécht.... Geloof *r maar niks van, hartje.... als je wat ouder geworden ben zal ik ’t je wel is uitleggen” ...

„Waarom blijf u dan niet hier?”

„Omdat ’k niet wil.... omdat je moe — maar dat komt later wel terecht.... Je ben nog te klein om alles te weten. Als je maar altijd heel veel van me houen blijft. Heel veel, hè?”    '

„O alles, alles pa” ....

Geluid van kussen klonk door de deur. De luisterende vrouw week terug naar den stoel bij het raam, dacht met driftig gedachten-beweeg.... Zóo pakte hij nu het kind in .... Wat had je ’r op die manier aan van je man — van zóo’n man — gescheiden te zijn, als de Rechtbank hem toestond elke week het kind te zien.... Wat had hij met ’t kind te maken? Wat? .. . ’n Man die z’n vrouw mishandeld had ... Dat je kind niet voor je alleen was, dat je te kiezen had om Mientje elke week naar hèm toe te zenden of hèm bij je thuis te ontvangen. Dié man over je vloer. Die man! Mientje nooit onder z’n invloed vandaan ! O, o als ’t kind meerderjarig werd, had je nog kans dat ze naar haar vader overliep. Jawel! Maar daar zou ze ’n stokje voor steken. Als ’t kind ontwikkeld genoeg was, zou ze in kleuren en geuren vertellen waarom ze van tafel en bed gescheiden was, waarom ze dien man niet luchten kon. Dan zou ze is zien wie de sterkste was, hij of zij. In elk geval had zij het kind dagelijks — mocht hij het