Schetsen, deel 4

177

met zoo’n dikke stok.... En toen hebbe we zóo gelache .... zóo gelache.. .. Enne toen was d’r ook *n aap bij en die trok allemaal leelijke gezichte en die wou de kindere bijte .... Gemeen, vin u niet ?... Zóó dee die ’t: hap! hap! ”

„ .... Verschrikkelijk !... En wat gebeurde ’r toen?”

„ .... Toen pakte de aap de stok van die met z’n lange neus — begrijp u? — en toen ging-die op de stok kauwen .... En die aap die had ’n broek an en ’n jassie — en van achter zag je z’n staart ’r uit komme! Hahaha! ” . ..

„Kolossaal! ... En was opa niet bang?” .. .

„Opa, nee! .... Opa die lachte wat erg!”

„En was moe dan niet meegegaan ?”

„Nee — moe die was ziek” . . .

„Was moe ziek? Wat scheelde moe dan?”

„Dat weet ’k niet” ....

Er kwam eene stilte in de achterkamer. De vrouw bij de deur, luisterde scherper — of hij ook fluisterde. Maar de stemmen leefden weer op.

„ .. . En wat is ’r nog meer geweest van de week?”

„Nou — anders niks — Zondag het opa bij ons gegeten” ....

„En wat hebben jullie gegeten?”

„ . ... Nou — wat lekker ... Maar ’k weet niet of ’k ’t vertellen mag....

„Zéggen ze je om niks te vertellen!” .. .

„Dat weet ’k niet” ....

„Kijk me is in m’n oogen .... Mag je jokken? Heeft je moe je gezegd om je mond te houen als ’k wat vraag” ....

„Moe zegt dat u me pa niet meer is” ...

„Zóo zegt je móé dat?”

Weer drensde een stilte achter de deur. Dan snéller de stemmen:

Schetsen Falkland. IV.    12