Schetsen, deel 4

BEZ O E KEN.    179

maar eens in de week zien en telkens als hij ’n cadeau meebracht, zou zij ’n nog mooier koopen.

Zenuwachtig, onrustig zat zij voor het raam, schrikte op. Benee sloeg een sleutel in het slot. Vader. Goddank! Alleen kon ze niet uithouen met dien man naast-an.

Haastig opende ze de gangdeur, lei haar vinger waarschuwend op den mond.

Grootvader, vriendelijk, wit van haar en baard begreep:

, „Is-ie ’r al?” vroeg hij fluisterend.

„Al tien minuten”... .

„Zoo,” zei hij, langzaam z’n handschoenen afstroo-pend. Dan sloop-ie zachtjes naar de binnendeur, luisterde. Rustig knikkelend bewoog zijn hoofd bij ’t hooren der stemmen.

„Waar hebben ze ’t over, vader?” vroeg fluisterend zij weer.

„Suscht!”

Maar, ongeduldig, was ze al bij hem, boog haar hoofd naast het zilveren haar van den ouden man.

Samen, moeder en grootvader, beluisterden zij het gesprek van den gescheiden man met het kind.

„ .. . . Enne toen mocht Co blijve ete en we mochte spele met ’t groote servies — u weet wel ’t servies met de gouwe randjes ■— en opa die had chocola meegebracht en moe die was ’t dienstmeis-sie . ... eene toen hebben we flensies gebakke van echte suiker en échte eieren ... Da’s waar, hoor! En toen mochte we opblijven tot negen uur. .. enne toen had ’k nog niks geen slaap” ....

„Knap,” klonk de zware stem van den vader: „en verder?”

„Verder weet ’k niet meer.”

„Ben je al uitgepraat? Verzin nog eens goed”....

Stilte voor, en achter.