Schetsen, deel 4

153

geen geld zou-ie ’r anspreken. Enfin — hij had allen tijd.

Woensdagmiddag en vrij af. Thuis zouen ze ’t wél niet begrijpen, waar-ie bleef, maar ’t was wel is meer gebeurd dat-ie met ’n vrind mee was gaan ^ten. Zachtjes schoof hij door de etende groep naar de voorzij, kocht een nieuwen voorraad, nog ’n kleintje met zalm en een broodje met kaas. En heel voorzichtig manoeuvreerde hij naar de plek waar-ie gestaan had. Nog nam ze geen notitie van 'm. Ze had ’t te druk. Ze praatte met een heer en ze lachte. Ze had kuiltjes om te stelen. Zoo most ze zich laten photographeeren. Hij at — hij at, zuchtend en smachtend, wachtte bij z’n leegebord. En op dat moment keek ze hem aan. Er doorflitste hem de gedachte dat hij een gek figuur maakte. Wat hem doorflitste had-ie niet onder woorden kunnen uitbrengen, het was een zonderlinge schok die hem plots zeer bedremmeld naar de zijde der broodjes dreef. Hoe had-ie zoo jongensachtig kunnen lummelen, met ’t leege bord in de handen. Net of-ie honger had en geen centen om te betalen. Bij zoo’n bord met kruimels, terwijl je al ’n poos niet gegeten had, moest je er erg onbeholpen uitzien. Al de heeren die aten.

Met een broodje kalfs en nog een broodje met kaas kwam-ie terug, wat meer achteraf, ’r Stond ’n dame voor ’m die an d’r vijfde soes bezig was. Zoo. Als ’t möèst dan zou die tot vier uur dooreten. Hij had geld genoeg. En ’t was lekker. Hij voelde geen grond. Thuis kon-ie wel twaalf boterhammen an. Hij kauwde, ’t Werd voller. Zij liep heen en weer achter ’t buffet, bedrijvig. Je zag ’r wel twintigmaal in de spiegels. Precies ’n toover-paleis, ’n zaal in Luilekkerland met oneindige reeksen taarten, broodjes en glazen. Als je lang in