Schetsen, deel 4

15 2    VERLIEFDEN    ETEN.

de schoolboeken in de hand, liep-ie naar de andere juffrouw, kocht ’n glas Pils, ging terug naar z’n hoekje, deed kleine slurpjes. Bier was ’n misselijk drinken. Wat de mannen ’r an hadden! Voor je plezier dronk je ’t niet. Allemaal anstellerij. As dat iemand lekker vond — dat bittere goedje! Tóch dronk-ie ’t leeg. Tot half twee had-ie den tijd, dat wil zeggen, tot kwart over een. Als je te laat kwam op school kon je nablijven....

Zoo was z’n entree en z’n kennismaking.

Den volgenden dag, tien minuut over twaalf, sloop-ie weer naar de Lunchroom, begon met een broodje met kaas. Zij had ’t druk, lette geen oogenblik op ’m. Zittend op ’n tabouret kauwde hij zoo langzaam mogelijk. ’t Was z’n laatste dubje. Over elk hapje dee-ie ’n onmogelijken tijd, kauwend en herkauwend tot-ie kramp in z’n kaken kreeg. Zij zag hem niet, bediende de heeren van de Beurs en dat alles zoo lief en zoo vlug. ’t Was gewoon ’n engel. Hij hield geen oog van haar af, smachtte een gansch uur over dat eene broodje met kaas. Toen stak-ie ’n s i g a a r op, blies geweldig de rookwolken omhoog, ging naar de gymnastiekles. Hard als je maar één dubje over hebt. Maar den volgenden dag kreeg ie z’n weekgeld. Nou zou-ie ’r plezier van hebben en geen onnoodige uitgaven doen.

Twee minuten vroeger was-ie present en ditmaal installeerde hij zich vlak voor de toonbank, net zoo brutaal als de groote heeren — at een kleintje met zalm. Natuurlijk dronk-ie ’r bier bij. Chocolade — waar-ie wel trék in had — maakte zoo’n jongensachtigen indruk. Zij beweeglijk arrangeerde versche gebakjes. Even wou-ie iets zeggen

— iets — zoo maar in ’t wilde weg — over — ja

— over wat? Maar verlegen nam-ie ’n gróóte hap, keek kleurend naar de glazen op ’t buffet. Voor