Schetsen, deel 4

SCHANDE.    147

„Mijn me zorg,” zei Coba kattig: „nou ik groet jullie!”

Maar op straat liep ze over het schandaal na te denken. Hoe dom van meneer om de kransen te vergeten. Hoe dom van de familie. En hoe dom van haar en Bet. Enfijn ’t was gebeurd, ’t Was niet meer te verhelpen.

Bet zat te wachten met de koffie.

„Wat ben jij uit gebleven! In die tijd doe ik ’m driemaal.”

„D’r was me nog al niks te doen,” zei Coba en uitvoerig verhaalde ze wat er in den winkel was voorgevallen.

„Waar de menschen al niet naar kijken !” zei Bet stug: „ik zou voor meneer door ’t vuur gaan. En dan al die kletspraatjes die je mot verdragen!”

„Heelemaal ongelijk hebben ze niet.”

„Wel ja geef ze nog gelijk!”

„Ik vin *t jammer dat 't gebeurd is. En ’k wou dat ^;k ’r wat an kon doen”. . . .

„*t Komt V wat op an!”

„Dat zei ik eerst ook. Maar hoe langer ’k ’r over nadenk, hoe lammer ik ’t vin. ’t Is nou wel geen schande, maar had toch ’n boêl beter gestaan.”

Zij begonnen koffie te drinken, spraken over de doode, over al ’t goede dat ze van mevrouw — een uit duizend — ondervonden hadden.

Toen kwam Coba nóg eens op het schandaal neer.

„Als wij nog 'n krans gaven?”

„Dat helpt wat!”

„Dan zien de buren in elk geval, dat ’r bloemen kommen.”

Zij peinsde er over. Het was wel ’n beetje erg geweest dat geen sterveling ’r an gedacht had. Voor vreemden leek ’t precies alsof niemand om de dooie