Schetsen, deel 4

146    SCHANDE.

ben as meneer, dan vergeet je die dingen, dan staat je hoofd V niet naar!”

„Ja, dat kan je wel zéggen,” hield de juffrouw-uit-de-buurt vol: „maar zoo arm as we zijn, zoo kwalijk zou ’k ’t m’n man nemen, as die geen blommen op me kist meegaf. D’r mot toch een beetje treurigheid an verbonden zijn. Op zoo’n manier steekt ’r in niks meer poëzie. Wat zeggen jullie? Zoo maar enkel onder ’n zwart laken te leggen en zonder boe of ba onder den grond te worden gestopt en geen enkele bloem op je graf! Hoor is, ik mot zeggen: hoe meer ’k ’r over nadenk hoe ge-meener ik ’t vind! Ik vind ’t ’n beestachtige schande!” Het zakje soda drukte ze heftig tegen zich aan en met een verontwaardigd zetje schoof zij de deur uit.

„Da’s voor ’t eerst van me leven da’k zoo iets hoor!” zei Coba verbluft: „jasses wat ’n opgewonden standje! Alsof de dooien ’r wat om malen of ze blommen op d’r graf hebben! En alsof je bij zóó’n verlies an alles mot denken!”

„Gelijk heit ze,” zei de kruidenier: „ik moet je eerlijk zeggen da’k me oogen stond uit te kijken! Zuiniger kon ’t al niet!”

Bedrukt deed Coba de boodschappen in haar mandje.

„En blommen van niemand,” begon de meid van no. 10 opnieuw: „geen blommen van d’r man, geen blommen van d’r vader, geen blommen van d’r familie. Toen mijn vorige mevrouw stierf heb ik ’t anders gezien! Toen mosten we met z’n allen de blommen de trap afdragen. En toen hebben wij, me kameraad en ik, uit ons eigen ’n krans gegeven. Die mocht gezien worden. Maar zoo’n ongelukkige begrafenis as bij jullie — nee — da’s in lange niet vertoond. De heele buurt spreekt er schande over” ...