Schetsen, deel 4

148    SCHANDE.

maalde. En wat ’n affront voor de familie as ’r nóg meer napraat van kwam.

Coba redeneerde, Bet redeneerde. Toen, als een heel natuurlijke zaak, haalden ze van boven, de een, een groen spaarvarken, de ander, een doosje met fooien, telden ’t samen. Er was óver de twaalf gulden. Zonder eenige sentimentaliteit, zonder veel praten besloten zij hiervoor een krans te bestellen.

Als meneer in de stad gebleven was, zouden ze er met meneer over gesproken hebben, hem verteld hebben van de „schande,” waarover de buurt sprak. Nu deden ze het eenvoudig weg van eigen spaar-duiten. Coba bestelde ’m. Drie uur later werd-ie bezorgd. Dadelijk daarop verlieten zij het huis met den duren fraaien krans.

De kruidenier stond juist voor de deur.

Plezierig dat diè ’t nou net zag. Die zou wel zorgen dat ’t onder de menschen kwam.

„Sjongen, wat ’n pracht van ’n krans,” zei die.

„Hoe toevallig,” verklaarde Coba: „hoe toevallig dat we d’r vanmorgen net over spraken” ....

„Mot die naar ’t graf?”

„Ja. We motten ’m voor meneer gaan brengen”____

„Nou da’s ook laat.”

„Wie kan d’r voor?” zei handige Bet: „ik ben ’m gister zélf wezen bestellen. Daar wist zij niks van, toen ze vanmorgen hier was. Maar die stomme bloemist had het uur verkeerd verstaan. Komt me net volle 5 uur te laat. Meneer was woedend!”

„Enfin as ze ’m maar krijgt!” zei de kruidenier; ,,’t graf is hoofdzaak.”

„Ja, niewaar? Je begrijpt, meneer had ’r natuurlijk an gedacht. Maar zoo’n suffe bloemist!”

Langzaam wandelden ze op met den frisschen, grooten krans — nagekeken door de menschen van de straat.