Schetsen, deel 4

SCHANDE.    145

ken, van d’r lijfies.... Maar toen 'k er mee bezig was, toen kon ’k niet verder. Meneer, zei ik: ik wil ’t niet hebben. Nee hoor! Ik zou d’r geen stukkie van durve drage! ”

„Nee. Goed van ^?n dooie zou ’k niet an me lijf willen,” zei de schoenmakersvrouw.

De kaas was ingepakt. Maar de meid van no. 10 had niks geen haast. Ze stonden zoo knus.

„Weet je wat ik geloof,” smoezelde dejuffrouw-uit-de-buurt: „ik geloof dat-ie niet veel van d’r hield.” „Meneer van mevrouw? Hoe kom je d’r op?” „Nou — d’r was niet eens één krans op de kist — geen énkele bloem. As je van je vrouw houdt, dan koop je toch allicht ’n bouquet of ’n krans of zoo iets” . ..

„Ach kom mensch,” zei Coba gepiqueerd: „denk je dat die man z’n hoofd d’r naar stond!”

„Nou,” merkte de kruidenier op: „dat hóór je niet te vergeten. Daar moet je hoofd naar staan. Je vrouw sterft maar ééns in d’r leven” ....

„Ja ’t stond machtig kaal,” zei de schoenmakersvrouw? „de heele buurt heeft ’r over gepraat.” „Wat gaat ’t de buurt an!” viel Coba snibbig uit: „laat elk na zichzelf kijken!”

„Dat mot je niet zeggen,” zei de juffrouw-uit-de-buurt: „as ’r ’n begrafenis dichtbij is, dan doe je natuurlijk je oogen open. Daar heb je ze voor. En as je ’t mijn vraagt, dan vin ’k ’t ’n schande, ’n gemèène schande om je vrouw zoo te begraven. En dat ’n kerel die stinkt van ’t geld!”

Ze was even warm geloopen.

„Ja,” knikte de schoenmakersvrouw: „ik vin’t óok ’n schande. We stonden ’r net over te praten toen je binnenkwam” . . .

„Nou, ik zou wel is willen weten wat ’r voor schande in steekt, ” ruziede Coba: „as je zoo bedroefd

Schetsen Falkland. IV.    10