Schetsen, deel 4

144    SCHANDE.

Ze zwegen. De kruidenier duwde het papier dicht waarin de zeep was. Het meisje telde de centen op de toonbank, een voor een, in een precies lijntje,, nam het pakje, liep den winkel uit.

„En wat u?”

„Geef mijn ’n ons Leidsche kaas, gesnejen.”

De homp kaas lag op het plankje, het mes gleed handig op en neer. De vrouwen keken met aandacht.

„’t Was me ’n kléine stoet,” zei de meid van no. 10.

„Ja niet veèl rijtuigen,” bevestigde de schoen-mdkersvrouw.

„Ze hadden niet veel familie,” lei Coba uit: „mevrouw d’r vader en d’r broer en meneer z’n twee broers. Anders niet.”

„Da’s ’n schijntje,” zei de kruidenier: „ik heb wel is begrafenissen met twaalf koetsen gezien.”

„Nou, méermalen,” zei de schoenmakersvrouw ernstig: „maar twee koetsen! Ik dacht dat ze zoo dik in d’r familie zaten...”

„Nee,” ontkende Coba: „meer hebben ze niet En nou zitten we alleen thuis, Bet en ik.”

„Is hij dan weggegaan?”

„Hij is net met z’n broer weggerejen. Wij motten op ’t huis passen, zoolang die uit de stad blijft” ...

„Wel jee, wat ’n gékke boel,” zei de meid van no. 10: „en wanneer komt-ie terug?”

„Dat weet ik niet. Hij was zoo ondersteboven dat-ie haast niet spreken kon. ’t Is me ’n slag! Veertien maanden! En zoo’n lieve mevrouw” ....

„Gut, mot u daar nou nog om huilen? We motten allemaal sterven” ....

„Da’s wel waar. Maar ’t was zoo’n lief mensch. Gister zegt meneer: Co, jij mag ’t linnengoed van me vrouw. Nou, ik maakte ’n pakkie van d’r rok-