Schetsen, deel 4

SCHANDE.

Een uur nadat de begrafenis was afgeloopen, kwam Coba in den-winkel-op-den-hoek.

Er was een heele volte. Je had er Jo, de dienstmeid van no. 10 èn de vrouw van den schoenmaker èn ’n Juffrouw-uit-de-buurt èn ’n meissie van ’n jaar of twaalf.

De kruidenier achter de toonbank was bezig met ’t wegen van groene zeep, ’n half pond.

Zóo dat zij in den winkel kwam, hielden ze allemaal d’r mond, alsof ze over haar gesproken hadden.

De bascule ging op en neer en de vrouwen keken toe.

Toen begon de kruidenier.

„Nou ■— hij is zeker érg ondersteboven?” „Of-ie!” knikte Coba, die nog rooie oogen van huilen had.

„’t Is me ’n héél verlies,” zei de juffrouw-uit-de-buurt: „’t zal je niét gebeuren.”

„T-ja,” stemde de vrouw van den schoenmaker toe: „nog geen veertien maanden getrouwd hè?” „Nee nog geen veertien maanden,” herhaalde Coba: „en zoo’n lièf mensch! Zoo’n goeie dienst!”

„Ja, dat zal wel,” zei de schoenmakersvrouw: _n⁹t ïs ongelukkig, ’t Is verschrikkelijk ongelukkig”.

143