Schetsen, deel 4

TRIESTIG DAGJE.

denken. Zeker, ’n Diender had je achterna gezeten ’n heel eind lang. Wat had je gedaan? Gevochten met jongens met stokken en slingers. En je angst. Je angst. Maar nou. Wat scherp was-ie in z’n gezicht geworden, wat ’n raar baardje — wat ’n vervet, vadzig lichaam ....

Nou kijken ze om. Nou zien ze je zitten, herkennen je niet — of denken zoo ook ... Is dat niet die ? Is dat niet die jongen van vroeger? Ja ’t zal die jongen wel wezen.

Maar groeten doe je elkaar niet. Je weet niet eens de namen. ’t Is al mooi dat je elkaar zoo flauw-weg nog weet, van vroeger, van veel vroeger, van jaren geleden.....

Ben je sentimenteel als je ’t alles bedenkt? Wat doet ’t ’r toe! Laten we asjeblief sentimenteel zijn en ’n enkele maal scharrelen in dooie herinneringen. Je hebt nog ’n heele tijd eer je trein gaat. Wie weet wanneer je elkaar zoo-weer-eens ontmoet in 't zelfde stadje, in dezelfde verhouding van huizen-kleur — wolkenkleur — in dezelfde sfeer van zachjes-weemoedig herinren.

Daar heb je er meer. Die was al veel ouder toen je hem kende, kende, omdat j’m zoo dikwijls zag, kende omdat je ’m nakeek om z’n losse manieren, z’n al-heelemaal-man zijn. En nu. ’t Doet je zeer ’m te zien. Schrikkelijk oud ziet-ie ’r uit, met haren grijzend langs de slapen en een slordigen baard. Was-ie’t? Ja hij was ’t. Z’n bitter sloeg-ie in-eens om. An bitter wen je. Als je ’t veel doet. Tóen rookte-die cigaretten en de damp sloeg om z’n neus — zelf mocht je niet rooken. Je stal endjes van vader, daarop zoog je, werd ziek.

O wat was-ie oud. Die van toén.

Je werd allemaal oud, verlept zonder dat je ’t. merkte.