Schetsen, deel 4

TROUWE BET

op tweehonderd gulden vaststellen (uitgevers zijn niet scheutig) dan zou ik op die wijze dertig duizend gulden verdiend hebben. Met mijne „Falklanden” bracht ik het tot een weinig minder. Dat knaagt bij-tijden aan mijn nacht- en gemoedsrust. Dat bezorgt me bij buien aanvallen van geld-, grootheids-, literatuur waanzin. Dat —. Doch er staat tegenover dat ik velen jongeren auteurs den paplepel in den mond geef, dat een weinig talent hen ophitsen kan tot een dik boek, indien zij slechts bescheidenlijk gappen van de étalages mijner gegevens. De fondsen zijn er. Ook weer vandaag.

Behoeft er nadruk op gelegd te worden, hoe verleidelijk de titel Trouwe Bet is? Elk auteur met een weinig routine likkebaardt bij zulk een vondst. Trouwe Bet, Trouwe Bet; herhaal ’t met sappig lippenbeweeg, kijk ’n halve minuut droomerig in je lamp (of je gasgloeilicht) en hónderd variaties op dit echt Hollandsch thema branden door je geest. Nietwaar: een oude dienstbode met neepjesmuts en magere, bevende handen en een verdraaid-hevig ontwikkeld opofferingsgevoel voor haar mevrouw of haar meneer of voor ’t kind (als mevrouw en meneer een kind hebben) öf voor haar dochter, öf voor haar teringachtig neefje van broederskant.. . Inderdaad, énkel dat „Trouwe B e t” bezorgt je lichte ontroeringen, jeugd-herin-neringen, oudejaarsavondstemming (met pons en kastanjes) en (vóóral niet te vergeten) de visie van den veelgeliefden Justus van Maurik, wiens Kr at es etc. nog maar steeds ongeëvenaard zijn gebleven in den veelgeliefden tuin onzer nationale letteren. Dit moest even gezegd worden. Het is in lang niet gezegd. Hollandsche humorachtige sentimentaliteit is zoo’n verwerpelijk ding niet. Mijn Bet, mijn trouwe Bet — om nu maar in eens te ver