Schetsen, deel 4

TROUWE BET.

Indien mij de gaven toebedeeld waren des veelgeliefden Justus van Maurik — ’t is helaas in geen tiende het geval! —, indien mijne pen de welver-snedenheid bezat dezes uniek-moppigen heers — 't haalt ’r niet bij! —, indien ik in voorraad hadde ZEd.’s wereldervaring, bereisdheid (Indië etc.), humor (Moos van den dam), pit — en zoo voort, indien mij daarenboven gegeven was eene zóó groote mate van geduld om kleine gegevens smakelijk en naarstig te besausen, dan zou ik van het onderhavig incident een dikke novelle maken. Welbeschouwd is het mijn kardinale fout bergen van prachtige „stof”, stof voor treurspelen, blijspelen, ep-ossen, romans, nouvellen tot onhebbelijk kleine schetskens te condenseeren. Bij wijlen zie ik mijzelven als een fabrikant van machinaal geperste moutkoeken of stroopakken. Bij wijlen gevoel ik de wroeging eens rijkaards, die zijn bankjes van duizend gladstrijkt, in stede barbaarsch en met ontstuimige spartelingen te wroeten, te wriemelen in z a k k e n gouds en zilver. Ik benadeel mijn zak. Laten wij aannemen dat ik thans ruim honderdvijftig maal een gegeven had kunnen omzetten in een roman of drama — laten wij het gemiddeld waardebedrag

132