Schetsen, deel 4

122    DINGEN    DIE    GEBEUREN

„Niet in een bos?” — ik begreep z’n bedoeling niet.

„Nee — niet in ’n bos. Ik doe ’t maar zelf..

„Zoo,” zei ik voor de zooveelste maal. Wat zeg je anders als je iemand niet snapt en niet vermoeiend wil vragen.

„Ja,” vervolgde hij: „ik haal zelf ’t brief-ie. Dat ’s makkelijk en kost niks” . ..

„O” ... — Waar had-ie ’t over?

„ ... ’k Heb ’t al driemaal gedaan. Bij me eerste vrouw tweemaal — en bij deze is ’t de eerste keer.”...

„Wat?” vroeg ik eindelijk.

„Wat” — zei hij verwonderdin-denzelfden-toon:.. * „wat?.. . Wel dat” .. .

Met z’n hoofd wees hij naar z’n wagen. Het zeil klepte op en neer, zacht-smakkend. De tonnetjes kwamen te zien. Ik begreep niet, hield m’n mond.

„Ja-ja,” zuchtte hij.

Ik liep met ’t hoofd in den kraag van mijn jas.

„Ze het maar twee dagen geleefd,” vertelde hij: „amper twee dagen.”

„Je hebt ’r acht,” troostte ik.

„Da’s wel waar, maar toch — ’t is de tweede van me tweede vrouw” ...

Hij zei nóg wat. Maar gebogen in den regen lette ik niet op, dat hij den wagen op zij duwde. Hij was het hek van de begraafplaats al door toen ik omkeek.

„Mot je hier wezen?” vroeg ik.

„Dat zou ’k meenen,” zei hij.

Nóg begreep ik niet. Het was dom. Maar nooit had ’k van die dingen gehoord.

Ik zag hem den wagen dompen. De hond, blij dat-ie rusten mocht, zat bij het wiel in een plas.

Rustig knoopte de man het zeil los, nam de