Schetsen, deel 4

DINGEN DIE GEBEUREN.

Het was op een regenachtigen voormiddag dat ik buiten wandelde, een oude pet op ’t hoofd, een doek om den hals. Het regende stevig. De weiden lagen eindeloos-triestig. De koebeesten waren gestald. In de uitgebaggerde slooten — versch van den „schouw” — kwekkerden eenden. In de verte over den spoordijk stoomde met kuchend gerucht een rustig kruipende trein.

Stappende in tegen den wind ging ik voort.

Er liep een man over den weg. Hij duwde een wagen, waaronder een groote, hijgende hond.

Ik lette op hem — hoe — waarom, weet ik niet — doet er niet toe.

Zijn vierkante schoenen trapten in de plassen dat het slijk vinnig wegspoot. Schuingebogen duwde hij den wagen, aanzettend den hond, die bij tijden uitgleed in de modderbulten van den weg.

De man was oud, leek oud van achter. Diep klemde de hoed om het grijzend hoofd, de baard-slieren waaiden tot aan de schouders. Hij droeg een oude jas, doorweekt, een broek met afgetrapte pijpen. De franje sleepte na in de modder.

Zulke menschen zie je daaglijks. Ze zijn nauwlijks ’t beschrijven waard. Ik beschrijf ook niet, voel niet

ii₉