Schetsen, deel 4

H4    PER    TELEPHOON.

„Antje?” ...

Hij moest er bij gaan zitten. Dat was onmogelijk. Hij had zelf twaalf kinderen. Nee, dan moesten ze ’t toch wel gemérkt hebben. En Antje! Antje de dienstmeid die zoo doodfatsoenlijk was.

„Waar is ze?” vroeg de dikke slager, meer verbaasd dan kwaad.

„Boven.”

„Op d’r kamer?”

Ja.”

„Zóo,” zei hij grimmig: — „en is ’t kind gezond.”

„Ik heb de dokter laten halen. — ’t Is ’n jongen.”

„Zóó,” zei hij eindelijk kwaadaardig.

Want zulk ’n schandaal in je huis was niet plei-zierig. Een beklante winkel en aan alle zijden buren.

Hij moest er ’t zijne van hebben, liep op z’n kousen naar boven om de meid uit te hooren en wee den knecht die er schuld aan had!

* *

*

Na een poos kwam hij beneden, op zijn manier aangedaan, snoot druk z’n neus liep de kamer op en neer.

„Heeft ze je alles verteld?” vroeg de vrouw.

Ja,” gromde hij.

„En?”

„En! En!” zei hij bot: „en —en—je kunt nog wel honderdmaal én vragen — De ouwe historie! ... Verleid... De arme meid! .. . Zoo’n goeie meid! Ze legt me te snikken dat je hart breekt. — En wat ’n engel van ’n jongen, hè? — Heb je ’m gezien! Kolossaal! Nou al haar! — Is de logeerkamer in orde?”

Ja. — Wou je?” ...