Schetsen, deel 4

11 o    VERBETERDE    METHODE.

schrikkend, naar de klok kijkend. Kwart voor elf. Nou was-ie op komst. Op ’n paar minuten keek ze niet. En weer dutte ze in. Het was stil in de kamer, stil buiten. De koffie pruttelde op *t stel, ’t gaslicht bromde zachtjes.

Ze droomde van ’n trap waar ze op stond — toen glee ze van de leuning — en bons! — hè wat ’n schrik

— wat je toch gek droomen kon half twaalf.

Vinnig liep ze naar het raam. Geen kip in de

straat, ’t Regende. Dampjes wolkten om de lantaarns. Half twaalf!... Mooi zoo — Tjassus wat⁹n man

— weer ’n half uur over z’n tijd. — Hou daar je geduld bij. — Hoeveel maal had-ie niet beloofd dat-ie direct van kantoor thuis zou komen?... Tjassus... En denkend aan de reeks ellendige avondjes wond ze zich op. — ’t Was geen leven. — ’n Man die buitenshuis z’n pleizier zocht. — ’n Man die thuis kwam om z’n natje en droogje te halen. — ’n Man ... O, wat ’n man!

Een half uur wachtte ze, telkens de ruit schoon-vegend, eiken stap beluisterend in de stille straat. Toen ging ze weer zitten — viel huilend in slaap. Om een uur sloop hij op z’n kousen de trap op. Zeker was ze naar bed. Heel, heel-voorzichtig opende hij de deur, zag haar zitten. Ze hoorde hem niet. Drommels, dat zou me ’n standje geven. Aarzelend keek hij rond, sloot de deur, begon zich te ontkleeden.

Het ging met moeite. Hij had te veel grocjes gedronken. Die zaten ’m in ’t hoofd. Maar ’t lukte hem toch in de bedstee te stappen zónder dat zij wakker werd. Knap! Nou most ze maar raden hóé laat-ie thuis was gekomen.

Na een poosje wekte haar zijn gesnurk. Verwonderd keek ze op, zag z’n hoofd op ’t kussen — toen de klok — half twee.