Schetsen, deel 4

CHARMANTE DOKTER,    103

ma, gesoigneerd — twee hoofden grooter dan ik. Hij droeg zeer moderne bakkebaardjes en ’s winters een pels. Hij bezat een eigen sjees, aangename vormen en een eigen huis. Zijn koetsier had 1 i v e r e i aan. Je voelde je mondain en pleizierig als het chic spannetje voor je deur stilhield. Er ging een luchtje van aisance en plattelandsche aristocratie van uit. Hij was apotheker en Medicinae Doctor tegelijk — oude wet. Wat hij voorschreef maakte hij zélf klaar en je kreeg ambitie om in te nemen zóo net en modern waren zijn pillenfleschjes. Hij was lid of voorzitter of secretaris van een liberale kiesvereeniging, geheel op de hoogte van liberale-unie-politiek, woest tegenstander van clericalisme, tegelijk zeer vooruitstrevend en voorsta nd e r van de gevallen kieswet-Tak. Hij was op de hoogte van literatuur, had Couperus gelezen en Alexandre Dumas père. Hij praktizeerde bij freule... en werd op bruiloften van stadsnotabelen gevraagd. Hij causeerde alleraangenaamst, wist de nieuwste berichten uit Het Nieuws en interesseerde zich bijzonder voor honden. De gevaarlijkste operaties — als het wegsnijden van stukken rib en het zetten van gebroken beenen, dee hij met eene beschaafde sierlijkheid, dat je er warm van werd. Arme menschen bediende hij niet. Aan zieke boeren had hij een broertje dood — als ze niet betaalden. En terecht. Een dokter moet leven, kan met liefdadigheid zijn kosten niet dekken. Hij geleek in niets op een „brooddokter”. In z’n sjees — de livrei-knecht naast ^Jm met roerloos gekruiste armen — had-ie ’t voorkomen van een grand seigneur en in je huiskamer was-ie zóó charmant dat je uren (of halve uren) bleef praten over politiek, over literatuur (Couperus en het Nieuws), over ne-gerij-gebeurtenissen, over kunst (theater