Schetsen, deel 4

BASJE    97

wat van de wereld gezien. Je zou er wat van beleven. Op zoo’n manier dee je je zaak verloopen. ’t Zou eindigen met uitfluiten. Basje vergiste zich. Het publiek floot niet. Het Hollandsch publiek fluit nooit of ’t moet bar de spuigaten uitloopen en bij ’n Hollandsch komiek kan dat niet. Avond aan avond speelde Basje de drie nummers van den komiek. Hoe meer de menschen lachten, hoe snauwender de trek om zijn mond werd, hoe somberder hij keek. Bah, wat ’n menschen! Lachen om zulke misselijke flauwiteiten, lachen om die kerel, die eiken avond dezelfde gezichten trok, precies op dat oogenblik den grooten mond van Solser nabootste en nog preciezer op dat oogenblik an z’n leege zakken draaide! D’r waren geen goeie komieken meer en ’t goeie publiek was ook al lang dood. Wreed bestreek hij zijn bas om zijn woede te luchten. Goddank, nog een paar dagen en dan hoepelde de vent op! Mis. Wat nooit gebeurd was, gebeurde nu: de komiek werd voor de derde maand geëngageerd, ’t Sloeg je met stomheid.

Basje begon uiterlijke teekenen van ongeduld te geven. Zulk een kwibus, zulk een komiek van den kouden grond te begeleiden was moordenaarswerk. Je vrat er jezelf bij op. Als de orkestmeester aftikte voor het ritournel des geliefden komieks, keek Basje de zaal rond, vroeg met minachtende oogen: „Wat zeggen jullie daar van ? Daar heb je ’m waarachtig wèer....” Het publiek reageerde niet, nam geen notitie van den kleinen bas. Hij streek woest mee en als Nachtegaal toevallig zijn richting uitkeek,

haalde Basje zijn neus op, trok leelijke gezichten____

Niemand lette het op. Het was een goedkoop pleizier. De komiek had succes en woedend zei Basje: ... „Stommelingen!...” Dat kon hij doen. Het werd niet gehoord.

Schetsen Falkland. IV.    7