Schetsen, deel 4

96    BASJE.

spelen. Daarvoor betaal ik jou! En zoolang ’t publiek ’r niks tegen heeft kan ik jullie kletspraatjes missen ... *

t Is geen komiek. Zoo kan de eerste de beste ’t!ⁿ ...

„Dat raakt je niet! Ik betaal je en je heb te gehoorzamen. ’t Wordt op zoo’n manier hier ’n janboel! Is je laatste waarschuwing, hoor — als je weer fratsen in ’t publiek maakt, geef ik je je congé!...”

Basje bromde wat langs zijn pijp, zette z’n hoed op, liep het gangetje door naar de stemkamer. De andere muzikanten waren al bezig te stemmen. Driftig nam hij zijn bas en zwaar-dampend streek hij op en neer.

Maanden duurde de herrie. Ruim een half jaar, avond aan avond, trad in het Café-chantant, dat modern ingericht was voor dames en heeren, een zeer-geliefd komiek op. Aan wat hij zijn geliefdheid te danken had kunnen we moeilijk vermelden. De man had een behoorlijke schreeuwstem en zijn geestigheden waren van een benauwd gehalte. Ook was zijn répertoire beperkt tot vijf, zes voordrachten. Het publiek slikte zijn moppen evenwel zonder eenig verzet en er ging geen avond voorbij of Nachtegaal had succes.

Basje, van zijn jeugd af gewend in orkesten mee te werken, scheen op zijn ouden dag gevoelig te worden. Van af het eerste optreden des geliefden komieks, had hij z’n neus opgetrokken. Dat was geen artiest. Dat was geen komiek. Zoo gingen er honderd in ’t dozijn. Enfijn, voor hem ’n ander. De contracten duurden hoogstens een maand. Na ’n maand was je hem kwijt. Maar na een maand werd het contract van den geliefden komiek hernieuwd. Basje haalde z’n schouders op. Zoo een directeur had hij nog nooit bijgewoond en hij had