Vingeroefeningen

Ich möchte mit dir im Walde leben Bei Sonne, Natur und wilden Reben...

Het is een verbroederende Schlager, een humanistische Schlager, zou ik bijna zeggen. O, deze door de aesthetici verachte Schlagers hebben zulke goede, lieve kanten, — Een onuitgeslapen gezelschap derde klasse vroeg-trein zingt zooiets tegen een uur of acht, en men verdraagt elkanders geneurie, elkanders oude boterhammen, elkanders familie-por-tretten, die uit versleten beduimelde portefeuilles opgediept worden: „knap wijf, hè?"... en „die ééne met de plusfours gaat al op de Mulo."

Men verdraagt elkander.... En men biedt enthousiast een open plaats aan: „Hier, mijnheer, er is nog plaats; valt mee, hè meneer..." Maar de oogen van den mijnheer gaan naar een iets, dat al dien tijd in een hoek heeft gehangen, iets, waar noch zijden-kousen-en-tricotages noch batisten-nouveauté's eenige notitie van hebben genomen. Een Chineesch iets, een uitgeput iets, een iets dat buiten Schlagers en Westersche familieportretten staat en haast geen plaats inneemt. Een iets dat met een rooden trommel op hoeken van straten wacht. Een iets, een Niets. En de meneer, die zoo gul een plaats aangeboden