Vingeroefeningen

pakken en doet ontzettend geheimzinnig, maar daar heeft ze tusschen de onwaarschijnlijkste rommel en vodden ineens iets te voorschijn getooverd: een kettinkje waaraan een felgekleurde afbeelding van de Heilige Moeder Gods hangt met het Christuskind.

Het kind doet een sprongetje van plezier en drukt de penning tegen haar smalle kinderborst.

„Het is een mooi cadeau," zegt de man met de blauwe oogen," het is toch heel wat, als een mensch zooiets maar weggeven kan."

De strenge vrouw lacht heel uit de hoogte en zegt peinzend en trotsch: „jullie moesten eens weten wat voor schatten ik al weggegeven heb. Maar de Maatschappij Nederland heeft me vertoornd." (Ze gebruikt het bijbels-klinkende woord „vertoornd") en vervalt weer in een duister staren en zwijgen.

Het kind spreekt lief plat zangerig Jor-daansch en heeft al haar zorgen: haar moeder is ziek, haar vader dood en ze heeft nog vijf zussies,

Op de drie kleintjes moet zij passen — de twee oudsten werken van 8 tot 6 op ’t con-fectie-atelier aan de kade. „Ik dank u nog wel," zegt ze heel eerbiedig tegen de sombere