Vingeroefeningen

lang denken: „Wat bezit een mensch nou eigenlijk? En heb je nou zooveel aan dat bezit, Anna, je hebt er eigenlijk alleen maar last van. Je kunt toch niks meenemen. Ik heb genoeg aan de paar gulden van het Steun. Ik wacht op mijn einde, zooals u me hier ziet staan," wendde hij zich tot mij.

De verweerde strenge vrouw met de vele pakken zei ineens heftig: „Dat zal me nou nooit meer gebeuren, dat ze me alles afnemen wat ik heb. Een vuile streek was het. Maar ik zal nog eens mijn wraak hebben. Ja, ik ben wraakzuchtig, dat mag iedereen weten. En weet u wie de schuld is? Die daar" en ze wijst in de verte, waar geel-zwarte scheepsschoor-steenen en de kranen nog vaag in de lichte nevel te zien zijn. „Wie bedoelt u?” vraag ik toch eenigszins nieuwsgierig.

„Ik heb een groote kwestie van jaren met de maatschappij „Nederland”, antwoordt de vrouw plechtig en verwoed tegelijk. Ik kijk twijfelend in de richting van de groote stoomvaartmaatschappij en de man met de hemelsblauwe oogen vraagt met een lichte bewondering: „Is dat misschien nog in de familie?” „Mijn man was er stuurman en ze hebben ons alles af genomen" en ze vervolgt fanatiek: „Maar eens zal mijn wraak komen.