Vingeroefeningen

weifelend. Ze is zoo heel jong niet meer — eigenlijk is ze het nooit geweest en haar man is bij de werkverschaffing en haar ziekelijke kinderen onder de hoede van familie — dus zij kent den ernst des levens.

„De menschen zouwe zich allicht er aan kunnen ergeren en een verkeerd idee van u krijgen,” vervolgt ze — „zoonmensch drinkt maar in den maneschijn met God weet wie — en wij hebben het moeilijk met steenkolen, die nou komen" (ze spreekt er van alsof het lastig groeiende bloemen zijn) „en peterleum en zoo'n beetje eten op den bon — die andere kenne uw immers niet, die kunnen er God weet wat van denken. En de mannen van ons soort worden niet beter van 't drinken, ze komen kwaad en knorrig bij de vrouw terug.”

Ineens denk ik niet meer aan de bommen en de andere verschrikkingen waar we mee bedreigd worden, maar aan zoele avonden die in schemer overgingen — ja, we dronken soms bij schemerlicht.

En toen ging die dienstbode of werkster precies zooals ze nu weggaat, in een oude sjofele regenmantel met een groote bood-schappentasch en het vuile schort van dien dag naar haar huis, haar werkloozen man en zwakke, huilende kinderen om nog voor zich