DINNER BY CANDLE-LIGHT.
De man van het Electra zou 's middags weer terug komen — hij kon het nog niet over zijn hart krijgen „het licht af te snijden" — hij scheen aan een wonder te gelooven, waar ik al niet meer aan geloofde: dat er namelijk in den loop van den middag wel ƒ 16,48 aanwezig zou zijn. Ook de man van het dwangbevel in naam der Wet was vol meegevoel en gentlemanlike, doch hij kon niets anders dan „exploot doende" ter woonstede van geïnsinueerde zijn dwangbevel af geven. Twee dagen daarna zou eerst iets gebeuren bij gebreke van betaling met roerende en onroerende goederen — twee dagen zijn lang, wanneer men bedenkt, dat het 48 uren zijn; de kwestie dwangbevel dus maar wegdenken en opbergen.
Het Electra werd dan tegen een uur of 3 afgesneden. Er scheen een valsche zon en de man van het Electra vertelde me tot troost, dat ik tot één van de 65 afgesnedenen behoorde — het maakte voorloopig niet den