Trammelant met de familie

rende stoet volgrijtuigen met liefhebbende familieleden -niettegenstaande dus zich alles samengevoegd had om het bruidspaar een onvergetelijke dag te bezorgen, verspreidde het eerste rijtuig geen vreugde of feestroes. Misschien was aan deze dag een stormachtig verliefde minnetijd voorafgegaan; wellicht luidde hij jaren van hecht en warm echtelijk geluk in; waarschijnlijk had men er vuriglijk naar verlangd als naar het gelukzalige hoogtepunt aller liefdesdromen - van dit alles was echter in houding en gelaatsuitdrukking der pas getrouwden niets te bespeuren. Op standbeelden leken ze, op verstarde, belachelijk stijve poppen te midden van wassen bloemen. Verondersteld mag worden, dat de bruid mooi en jong, de bruidegom geestig en knap was. Men kon het echter niet zien: als wezenloze schimmen prijkten ze achter bebloemde palfreniers in het opgesmukte rijtuig - net als alle bruidsparen, die aldus van het stadhuis komende in triomftocht door de stad gereden worden en misschien voor de eerste en de laatste keer in hun leven zulk een representatieve hoofdrol vervullen. Hoewel neen, de laatste representatieve hoofdrol is het nog niet, al speelt die zich ook in staatsiekoetsen af,

De bijrollen bezorgden hun spelers meer plezier. Naar gelang het einde van de stoet naderde, namen vreugde en jolijt toe. En op het laatst vertoonde zich zelfs een soort losbandigheid. Onaanzienlijke neven, die niet meetelden, wuifden joviaal tegen publiek en verkeersagenten, nichten van den platten lande gilden uitgelaten van plezier en opgewonden door de grotestadslucht. Ouder

200