Trammelant met de familie

wat hebben’. Ik doe ze de stoep cadeau, op voorwaarde dat ze er niet te veel op spugen en het belletje trekken tegengaan. Ze zijn vol hulpvaardigheid en willen in het vervolg iedereen ‘van de stoep donderen’ - ik geef een vluchtig signalement van de enkelen die altijd binnen mogen - de hemel ontferme zich over de anderen. Dan krijgen ze nog iets om wat hartigs voor te kopen - je kunt heel gewoon met spiritusdrinkers spreken; ze tikken zelfs aan hun pet als ik eindelijk met mijn middeleeuwse sleutel de zware eikehouten deur van mijn huis openmaak. Mijn huis - ik ga nu sentimenteel worden - ik ben het al. Ik was blij de keien weer onder mijn voeten te voelen, de winkeltjes terug te zien, die een afdeling grote vette taartjes hebben op de ene plank en augurken en haring op een andere. Ik snuif de haring- en uielucht waar deze hele buurt als doortrokken mee is, met welbehagen op. Zelfs de ateliermeisjes in hun eeuwige witte regenjas zie ik met andere ogen - ze moeten, geloof ik, stukwerk doen en dan zijn ze natuurlijk na zo’n hele dag aan de naaimachine wat opgewonden en wild wanneer ze weer vrijgelaten worden. En eigenlijk is het heerlijk langs de kade vlak langs het water te lopen en op de schepen te kijken die wasdag hebben gehad; prachtig kleuren de familiewassen van de schippers tegen het grijs en blauw en zwavelgeel van de hemel, licht ondergoed en rosé kousen van de jeugd en het verrukkelijke kogeltjesblauwe en steenrode baai van de ouden.

Niemand heeft me horen thuiskomen en daar zitten mijn lieve goeie mensen, die ik toch nog aangehouden heb,

192