Trammelant met de familie

waren er twee werkelijk de moeite waard, ik heb in een Maison een paar handschoenen gekocht die ik later in een warenhuis voor de helft van de prijs zag liggen en een der selecte eetgelegenheden heb ik reeds de tweede dag gefrequenteerd, want er bestond in het huis een keukenkwestie, erger nog, een keukencultus met sacrale riten, die me alle eetlust benam. In die keuken - een grote, lage, donkere souterrain-keuken - scheen niet gekookt te mogen worden, althans niet door mij. De kunstzinnige mevrouw die vroeger rijk geweest was, zat toch niet zo helemaal boven in de nok van het huis als ik naïef gedacht had. Ze zat overal; als men een zo deftig iemand een kobold mag noemen, zou ik deze aanduiding op haar moeten toepassen. De eerwaardige oude heer had zich volkomen aan de afspraak gehouden - hij scheen inderdaad in de nok van het huis te zitten, waar hij denkelijk schone voorwerpen tegen zijn arme oude hart drukte - hem heb ik niet meer teruggezien. Des te meer de mevrouw, met wie ik de keuken en een ouderwets soort dienstbode moest delen; zij was aanwezig van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Ze liet me albums zien met portretten van haarzelf ‘als jongmeisje’, van ooms en tantes, neven en nichten, oma’s en opa’s en dames en heren, waar ze als kort signalement even bijvoegde; ‘Dat is een baronesje; de freuletjes F.; baronnetje van L. tot L.’ (ze gebruikte veel liefkozende verkleinwoorden). De donkere deftige keuken had ze prachtig versierd met antieke borden en boeketten peterselie en door haarzelf beschilderde appelstroopblikken. Ze leefde

189