Trammelant met de familie

de Fochova een beetje onbehouwener en verwarder -Praag gaat al een eindje het oosten in - iedereen maakte plaats voor de ander, en de hemel zij dank, er waren geen fietsen, daarom ging het op de Boulevard du maréchal Foch, trots zijn overstelpende drukte, alles heel ordelijk toe.

Doch het is niet altijd spitsuur. Bovendien, men kan het ontwijken. Maar het voorjaar kan men niet altijd ontwijken. De gevreesde tijd tussen februari en april komt onverbiddelijk zijn spleen brengen in de havenbuurt. Het water is grijs en de lucht is grijs en de mensen zijn grijze fantomen in de regen. En mocht de zon al eens schijnen, mijn hemel, die maakt de dingen alleen nog maar erger, nog duidelijker. De spiritusdrinkers bij voorbeeld worden in de grelle, schaduwloze voorjaarszon er niet aantrekkelijker op. Hier zijn namelijk nog authentieke spiritusdrinkers. Ze hangen met zijn vieren of vijven op en tegen mijn stoep - natuurlijk mijn stoep - het is de eerste om de hoek van de sloppen. Men schijnt op spiritus te kunnen leven - of in elk geval een bestaan te kunnen rekken dat voorlopig nog niets met doodgaan en begraven worden te maken heeft. Vier jaar leven ze nu al op mijn stoep - vier jaar is een mooie tijd, wanneer men het bedenkt. Ze vloeken nog wat en schelden af en toe iemand uit in het vage weg en soms schijnt de spiritus zo uitgewerkt te zijn dat een ervan een beetje gaat hengelen op het steigertje onder toezicht der anderen. Ze vallen nooit in het water, maar ik heb ook nog niet gezien dat ze ooit een vis hebben gevangen - ik vrees voor een vissen-

181