Trammelant met de familie

alleen uit verkeerde vouwen en rimpels gemaakt was en waar een paar waterige woedende oogjes, die helemaal met oogleden en al naar beneden hingen, de aantrekkelijkheid niet van verhoogden.

Hij zat er een hele tijd zwijgend bij, onzeker of hij in ons tot dusver vreedzaam kabbelend gesprek zou springen, of ten slotte toch maar liever uit het venster naar de land-schapsfilm of het niets staren - tot plotseling een zin zijn gekwelde oren trof en hij in een lelijke doffe lach uitbarstte.

Het Groningse heertje had de lof van de arbeid gezongen en het diep betreurd dat hij met pensioen was. Ik had nog getwijfeld en gevraagd ‘Pension?’, omdat vele eenvoudige zielen het toch wel zorgenvrije, gemakkelijke pensioen met het vaak zo troosteloze begrip pension verwarren. ‘Nee dame,’ antwoordde hij terneergeslagen en beleefd, ‘ik ben nu al enige jaren met pensioen. Die ochtenden, dame, zijn niet om doorheen te komen; de middagen gaan nog, dan heb ik de soos en een borrel - maar die lange ochtenden, waar geen eind aan komen wil! Dan verlang ik soms naar m’n vroegere zakenreizen en de vroegtrein.

‘Werk is een mooi ding, dame,’ besloot de goedige met grote overtuiging. Daarop kwam die gemene lach van de oorontsteking. Hij sprong pardoes in ons bezadigd net gesprekje en begon met iets duisters op schorre toon en slordige manier te zeggen: ‘Zouden jullie wel eens willen weten, wat ik bij elke klant denk, die de deur uitgaat, als ik weer in mijn zaak terugkom - heb nou in ’t ziekenhuis

173