Trammelant met de familie

ook heel wat over de kippenhokken te vertellen zou zijn -met kanjers van hanen, die om drie uur ’s morgens met kraaien begonnen - en de plattegrond was ook niet in orde van dat huis. Ik weet niet, of de architecten en aannemers wegens bedrieglijke voorspiegelingen van onware feiten vervolgd zijn geworden. Dat soort huizen was gebouwd voor de schone schijn, - niet om erin te wonen; op buitenlandse bouwmeesters en andere in grote hotels recipiërende hoge gasten, die er langs werden gereden onder deskundige leiding, maakten de picturale gevels een diepe indruk: ‘L’architecture hollandaise est sublime,’ - vanbinnen was er nog geen stevige balk te vinden om een paar gymnastiekringen te bevestigen.

Doch ik wilde over Noack vertellen - een man, die eigenlijk Van Spreken heette, maar zich de naam van de bekende conserven- en worstfabriek als een soort adels-predikaat had toegeëigend. Hij sprak van zichzelf als Noack, zoals de huiseigenaren daar comfortabele flat zeiden voor gammel drie hoog. De charmante, doch verraderlijke eigenschap voor de schone schijn te leven had hem ook te pakken gekregen. Dat met de warme maaltijden bij voorbeeld was alleen een leuke fantasie van hem geweest. Ik ben ervan overtuigd, dat hij dolgraag de uitzending van diners op zich had genomen, hij zou anders mijn huisgenoten niet zo enthousiast beloofd hebben: ‘Noack zal bij de verhuizing voor iets warms zorgen, rekent u maar!’ Noacks vrouw moet stomverbaasd opgekeken hebben bij de dringende vraag op die bewuste verhuisdag: ‘Waar blijft onze warme maaltijd toch?’ Ik

130