Trammelant met de familie

KLEINE ONDERGANG

Het enige troostrijke in die nieuwe buurt scheen een man te zijn die bereid was om voor warme maaltijden te zorgen ... Verder had ik een visioen van tocht, dunne deuren, die treiterachtig zacht openwaaiden en een afschuwelijk vermoeden van kippenhokken in de achtertuinen. Ook had het naar spruitjes geroken, die ene keer dat ik mee geweest was om de etage te bezichtigen: een derde etage, flat genaamd; van één der beide andere flats was dus de spruitjeslucht gekomen.

Mijn doodongelukkige huisgenoten wurgden me niet toen ik me in sombere onverschilligheid en zure zwartgalligheid hulde. Ze somden integendeel geduldig de voordelen van licht en lucht op die de flat ontegenzeggelijk bood, lieten de kippenhokken alleen in m’n verbeelding bestaan en spruitjes kregen volgens hen een heel ander aspect, wanneer men zelf ook kookte. ‘Nooit zal ik iets koken in dat huis,’ stoof ik krengerig op, ‘niet eten zelfs.’ Ze gooiden me niet eens in het moderne namaak-grachtje waar we langs liepen in die buurt, maar troostten liefderijk met hun vingers naar een in aanbouw verkerend straatje wijzend: ‘Daar woont een man, die voor de fijnste warme malen zal zorgen, op de dag van de verhuizing al.’

Nu, over die man zal ik het deze keer hebben. Hoewel er

129